Bergtraining sept. Vrijdagmorgen werd er verzameld bij de grens overgang Zevenaar om gezamenlijk naar Homberg ,Duitsland naar ons hotel te rijden. Twee instructeurs en andere cursisten stonden al te wachten en na het voorstellen en wat informaties over groepsrijden, baksteen formatie op de autobaan en twee-baans weg, gingen we op pad. Bij het hotel waren de andere cursisten die op eigen gelegenheid er naar toe gereden zijn er ook, kamers werden in gedeeld en na de lunch werd er een en ander uit gelegd wat er dit weekend gebeuren gaat. In kort kwam het hier op neer, niet te veel lullen maar rijden want de praktijk is nog altijd de beste leermeester. Om de instructeurs een idee te geven over het niveau van de groep gingen we na de lunch nog een 125 km in de omgeving rijden Terug bij het hotel werd de groep in tweeën opgedeeld en na het diner werd er nog theorie gegeven over wat we morgen dan gaan doen, zoals de ideale lijn op de weg, blinde en knijpende bochten, snelheid aanpassen voor de bocht, de taal van de weg en omgeving, kijktechniek en stilstaand op een steile helling optrekken. Na een paar biertjes mijn bedje op gezocht en maar zien of we dat morgen allemaal onder de knie krijgen. Zaterdag Een toerrit van 275 km op het programma met veel bochtenwerk, stijgende en dalende wegen, door mooie dorpjes. De bedoeling is dat er telkens een cursist op kop rijdt, gevolgd door de instructeur en daar achter de rest van de groep en dan om de 20 km even stoppen en bepraten wat goed of fout was. Iedereen kreeg een route rol mee zodat als je opkop reed wist waar je naar toe moest. Vanuit het hotel was de weg naar Nassau al knap bochtig en steil en ik zat dan ook zeer gespannen te rijden en was blij met de eerste pauze, jeetje dit is toch heel wat anders dan in friesland te rijden. Ook de rest van de dag had ik al mijn aandacht nodig om m`n motorfiets tussen de lijnen te houden en heb eigenlijk niet veel van de omgeving in me opgenomen. Ik was dan ook bekaf en stortte me gelijk bij aankomst op een biertje om alle op gedane ervaring te verwerken. `s Avonds hetzelfde ritueel, eten, wat uitzonderlijk goed was, en dan weer de theorie voor de volgende dag. Dit keer over, binnen en buiten lijnen van de bocht rijden, tegensturen, inkantelen en doorkantelen voor en in een bocht, achterrem gebruiken bij het rijden van haarspeld bochten, juiste versnelling. Dus morgen weer genoeg punten om in de praktijk te brengen. Zondag De rit is 325 km, met daarin opgenomen de patersberg om de haarspeldbochten te oefenen. In deze rit was alles aanwezig om alles in de praktijk te brengen, mooie lange snelle bochten, korte bochten, blinde en knijpende bochten, en bij de patersberg aangekomen gingen we helemaal los. Kijken, juiste versnelling, tegensturen, doorkantelen, achterrem erbij en omhoog om de ene bocht naar de andere te pakken. Even dacht ik bij me zelf dit is gekkenwerk wat doe ik hier eigenlijk als een jongen uit de polder, maar dan krijgt het bochten virus mij goed te pakken en ja, dit is fun, dit is uit dagend en dit geeft je een vette kick. Boven op de berg weer rap naar beneden en weer omhoog, dit keer met wat meer lef en vertrouwen ging het nog beter en sneller, wouw ik ga hier nooit meer weg. Gelukkig bleef onze instructeur opletten en voor we al te driest werden gingen we weer terug naar ons hotel. Onderweg waren er video opname`s gemaakt en kon je je eigen kunsten op de motor zien. Met een biertje in de hand nog wat na gepraat, iedereen een oorkonde en maandag gaat iedereen na een geslaagd weekend weer naar huis. Voor mij was het een leerzaam weekend, ik had totaal geen ervaring in de bergen rijden en als ik de volgende keer in bergachtig gebied kom heb ik tenminste wat evaring. Groetjes, Arend.

Tja, in tegenstelling tot anderen geen foto's gemaakt, behalve dan één van Sjoerd op de heenweg (komt eraan Sjoerd, maar eerst nog het rolletje van mijn prehistorische camera volschieten ...). Wel veel plaatjes in mijn geheugen opgeslagen, gewoon even de ogen dicht (niet tijdens het rijden natuurlijk, want we hebben geleerd hoeveel meter je in een seconde aflegt, zelf bij 'slechts' 50 km/u) en ik zie het weer voor me en voel de heerlijke bochten weer. Ik heb veel geleerd, enorm genoten en een gezellig weekend gehad. Weer terug op mijn werk (gelukkig pas woensdag) dacht ik echt: 'waar was ik ook al weer mee bezig' en 'eergisteren reed ik nog lekker door de Taunus'. Vorig jaar was ik met Pinksteren ook in de Taunus voor een bergtraining, hetzelfde hotel, één dezelfde instructeur (Edwin, maar daar had ik geen instructie van). Daar houdt de vergelijking ook bijna op. Het was ook leuk, maar ik heb toen voor mijn gevoel lang niet zoveel geleerd als dit jaar. Vorig jaar was er dan ook weinig ruimte voor theorie en instructie. De ene dag 'bergtraining' bevatte nuttige tips, maar geen uitgebreide evaluatie zoals ik die dit jaar keer op keer heb gehad. De andere dag ging je zonder instructeur op pad en werd het dus gewoon een leuke toertocht. Daar is op zich niets mis mee, maar ik vond de aanpak dit jaar veel beter. Petje af voor de instructeurs, ze hebben het heel goed aangepakt! En ik kan het weten, ben zelf docent en werk op een lerarenopleiding :-) Op de organisatie viel niets aan te merken (goede informatie vooraf, de verschillende vertrekplaatsen enz). In dat opzicht heeft de organisator van een goedgeoliede reis het lastig, hij valt niet op. Een compliment dus. Door zijn persoon maakt organisator John Bruins dit ruimschoots goed: naast een enorm enthousiasme voor motorrijden heeft hij, net als de andere instructeurs, een groot gevoel voor verantwoordelijkheid dat onmisbaar is bij dergelijke trainingen. De afwisseling tussen ontspanning (grapjes) en bewustmaken van de gevaren beviel mij goed. Prima dat er niet alleen aandacht is voor het zo soepel (en in de praktijk dus als het kan snel) mogelijk rijden van een route en het genieten ervan, maar ook voor de gevaren waar je je als motorrijder aan blootstelt. Ik kan dat wel waarderen. Meer ervaren dan vorig jaar (had inmiddels ook in de echte bergen (Zwitserland, Italië) gereden), heb ik dit jaar ontspannener gereden. Niet lichtzinnig ongeconcentreerd, niet steeds op de grens, maar meer op eigen niveau. Vorig jaar werden de groepen ingedeeld op grond van 'vrienden'; wie samen had ingeschreven, kwam samen in een groep. Ik ben blij dat de LCVM voor een andere aanpak heeft gekozen (tenzij je persé bij een bepaald iemand in de groep wilde). Hierdoor sloot de instructie goed aan op ieders niveau. Natuurlijk hebben de persoonlijke opmerkingen en aandacht van de instructeurs een grote rol gehad. Geen betweterige opmerkingen van ervaren motorrijders (allemaal prettig bescheiden / realistische instructeurs) die iets minder hun best hoeven te doen om mooie bochten te rijden, maar prettig gebrachte opmerkingen. Als het even wat minder ging kreeg je niet meteen opmerkingen over hoe het wel moest (dat weet je vaak zelf ook best) en als je natuurlijk nog veel kon leren, kreeg je ook veel te horen. Ik bedoel niet alleen de 'ingehuurde' instructeurs, maar ook de ervaren motorrijder Piet die als 'assistent-instructeur' een voor mij bijzonder waardevol lid van de tweede groep was. De groep had een leuke samenstelling. Veel verschillende mensen met dezelfde doelen: genieten van het uitzicht, de bochten, de mooie tussendoorweggetjes, het grotendeels afwezige overige verkeer, veel bijleren en oh ja, ook lekker eten. Gelukkig voor de zwemmers hadden sommigen meer behoefte aan een biertje dan 'baantjes trekken' (ahum) in het zwembad. Daardoor was er voor de liefhebbers meer ruimte om te dobberen en de spieren los te maken na een dagje op de motor. De verantwoordelijkheid voor elkaar was ook prima in orde (geen wrokgevoelens, hoor Edwin, jij kon het ook niet helpen dat niet ieder groepslid even goed in zijn spiegels kijkt en de juiste conclusies trekt ....). Ook al is het de eindverantwoordelijkheid van een instructeur om de groep bij elkaar te houden, als een groepsgenoot even niet goed nadenkt en je wordt gelost van de groep door miscommunicatie, dan is er altijd nog wel iemand die wel blijft nadenken. Zo leer je je groepsgenoten ook waarderen (bedankt Rico en Angela). Ook de terugweg (op ons gemakje door de Eifel) was grotendeels heerlijk. Het werd een beetje verstoord doordat we bij tijd en wijle groepjes Nederlandse motorrijders tegenkwamen die duidelijk wel een bergtraining van de LCVM konden gebruiken ;-). Helaas hadden we geen strooifolders o.i.d. bij ons, anders hadden we beslist geprobeerd reclame te maken. Maar ja, de Taunus moet ook niet weer té populair worden, dan verdwijnt er weer een voordeel van het rustige gebied. En net als vorig jaar was het in de Eifel weer even wennen aan de verkeersborden die waarschuwen voor gevaarlijke bochten. In de Taunus ben je dan erop gespitst dat er echt een bocht volgt, niet dat de weg licht van richting verandert! In de Eifel hebben ze waarschijnlijk geleerd van Nederlandse motorrijders die niet kunnen rijden en zich ingedekt door wat Markjes / Eurootjes aan borden uit te geven. Maar waarom zijn die borden dan niet in het Nederlands?!? Wat doe je dan als je door het tempo van de rijders voor je bijna wordt gedwongen met 35/40 km/u door een bocht te gaan (lastig om niet om te vallen) waar een beetje overdreven max. snelheid van 50 geldt (geen zijwegen)? De gekozen oplossing: zoek even een plekje op om te stoppen, wacht minimaal 10 minuten en vervolg je weg. Kun je toch zonder anderen te laten schrikken of onveilig te rijden nog genieten van leuke bochtjes. Alleen jammer dat het weer in Nederland niet goed was op maandag; Nederland verwelkomde ons met een bui die ons vergezelde van Roermond tot Geldrop. Dinsdag was het weer heerlijk, dus mijn extra vrije dag is goed besteed aan het afmaken van de thuisreis en het poetsen van mijn motor. Had ie wel verdiend na gedane arbeid! Tot slot kan ik me alleen maar bij anderen aansluiten: John, Edwin, Eric en Sjoerd bedankt (en tot volgend jaar?)! groeten, Anne-Martine Gielis

Hoi allemaal, wij zijn Rico Pauw & Angela Prummel We willen jullie allemaal bedanken voor een geweldig motorweekend. Het was erg leuk en leerzaam ook voor ons als duo rijders. ik heb nog niet zo veel motorervaring maar sinds ik mijn vriend ken hebben we toch al veel gereden samen. ok het waren kleine stukjes maar nu naar Duitsland was voor mij toch wel ver en soms wat afzien. Ik wil Edwin en Eric erg bedanken voor hun inzet/verbetering en John voor de hele organisatie: het hotel was goed, het eten was lekker dus meer konden we ons ook niet wensen.{ behalve een nieuwe motor} Het waren voor mij en mijn vriend lange en zware dagen maar wel leerzaam ik heb geleerd dat je over de schouder van je duo rijder mee moet kijken zo kun je zien wat er gebeurt en waar een bocht heengaat. Ik zal dit ook gebruiken in onze volgende motorvakantie zodat ik er nog meer ervaring in krijg en ook dat we samen meer ervaring krijgen in het rijden. Ook willen we binnenkort nog een VRO gaan doen zodat ik nog meer dingen kan leren en onze ervaring alleen maar beter wordt. 17 juni vertrekken wij voor een week naar Tenna in Italie om daar samen te gaan rijden met vrienden van ons dus voor mij ook weer erg spannend hoe dit gaat bevallen en tips zijn bij mij altijd welkom dus laat wat van je horen als je nog advies voor me hebt.!!!!!!! jongens badnakt voor alles en misschien tot de volgende training. groetjes, Rico Pauw & Angela Prummel

Even een verslag van de cursus die ik heb gevolgd op zaterdag 5 juni. Als beginnend motorrijder heb ik me toch opgegeven voor meer ervaring op te doen . Tegen deze dag heb ik de hele week tegenaan zitten hikken. Het was net alsof ik opnieuw examen moest doen. Mijn rem proef ging met het lessen al niet lekker en dat heb ik ook niet gehaald , Maar op 1 onderdeel zakkken krijg je toch je papiertje. Hier werd vandaag extra aan gesleuteld en dat koste wel wat energie. De bochten zijn me nu ook duidelijker geworden, mede hoe ver je moet kijken en wat je toch nog registreerd. 2 Keer stond ik opslot en het ging niet zoals ik zou willen, maar gert-jan wist hier zeer goed mee om te gaan en gaf hierdoor energie om het toch te doen. Achter af ben ik toch blij dat ik dit heb gedaan en ga hier zoveel mogelijk mee stoeien. Hopelijk tot volgend jaar en nog bedankt Gert-jan Fam. van der Kwaak Duizendschoon 12 2231 PS Rijnsburg Tel. 0031 (71) 4030654

Hoi iedereen, afgelopen pinksteren de bergtraining mee mogen maken. Het was schitterend rijden, heerlijke wegen en veel bijgeleerd over wat ik nog meer kan en mezelf betrapt op een paar eigen schoonheidsfoutjes. Dat in combinatie met de beste instructeurs en harstikke goed weer kon het gewoon niet beter. Als je ooit eens erover nadenkt om in de bergen de gaan rijden is dit zeker een aanrader. Ik had zelf al wat ervaring in de bergen, maar het verrast je echt als je het nog niet gewend bent. Als laatste ook alleen maar mijn lof over onze "eigen" instructeur Sjoerd. Dankzij hem hebben we met de mooiste weggetjes kennis mogen maken en hebben we dingen gezien die de rest helaas heeft moeten missen. ;) Volgende keer als we er weer bij zijn hopen we weer in je groepje te zitten Sjoerd! Was super! Groeten, Gerwin Batten & Patrick v/d Made (die ninja-fahrers, hehehe)

Hallo hier Nathalie & Gert-Jan Wij hebben een geweldig weekend beleefd aan onze bergtraining Het weer was goed Het gebied waar wij zaten was ok Het hotel lag op een prima locatie Het eten was ok [op het toetje na dan] De wegen waren mooi De routes waren veelzijdig [soms wat moeilijk voor de snelle groep] De bedden sliepen prima na een dagje op de motor en s’avonds een biertje De instructie jongens top en bedankt voor alles De organisatie ja wat wil een mens met een motor nog meer Bedankt LCVM

De Taunus is een gebied waar ik de afgelopen jaren minimaal twee keer per jaar heb doorgebracht om enkele dagen motor te rijden. Zowel het hotel als het gebied zijn mij daarom redelijk bekend. Toch keer op keer weer een verrassing hoe mooi, groot en rustig dit gebied is dat zich kenmerkt door prachtige heuvels en in hoofdzaak slingerwegen met veel haarspeldbochten. John Bruins had de organisatie op zich genomen, iets wat je aan zo’n motorfreak en Taunus kenner bij uitstek gerust kunt overlaten. Iedere dag toch zo’n kleine driehonderd kilometer afleggen over talloze wegen en een route beschrijving meegeven die vrijwel foutloos was is een prestatie op zich. John vertelde me dat er ook echte bergtrainingen gegeven zouden worden en dat ’s avonds wat theorie zou worden uitgelegd. Juist dat stond me een beetje tegen, omdat ik vond redelijk goed in de bergen uit de voeten te kunnen en weinig of niets meer had bij te leren. Alleen meer ervaring kon er voor zorgen dat ik beter ging rijden, zo meende ik. Niets was minder waar. John Bruins (zelf ook een geweldige instructeur) had zich verzekerd van enkele top instructeurs. Zo reed ik de eerste dag met Edwin en de tweede dag met Eric. Ook tijdens de gezellige lunch- ijs- en koffiepauzes werd door beide instructeurs veel theorie uitgelegd wat meteen in de praktijk kon worden uitgetest. Juist de geweldige tips en instructies hebben dit motorweekend voor mij compleet gemaakt. Het gaf me veel meer zelfvertrouwen en ben voor mijn gevoel 30% beter gaan motorrijden. Was mijn enthousiasme voor motorrijden een beetje kwijt en heb het weer helemaal terug. Met enkele weken zit ik weer een week in Duitsland en heb meteen maar een mooie aanhanger en GPS systeem voor op de motor besteld. Tijdens de laatste weg omhoog naar het hotel met vele haarspeldbochten liet Eric me nog even zien hoe het nog beter kon. Met een minder snelle motor, met minder koppel op een weg omhoog die ik zelf al tientallen malen gereden had, zag ik in de eerste twee bochten nog Erics rug en was hij daarna in geen velden of wegen meer te bekennen. Voor mij een uitdaging om door te gaan want het kan nog kennelijk nog veel beter en soepeler. De laatste dag werd afgesloten met de uitreiking van een oorkonde en een korte toespraak van John Bruins. Een geweldige afsluiter doorspekt met veel humor. John bruins, bedankt voor de fantastische organisatie en voor de vele tips die ik eerder van je kreeg. Eric en Edwin jullie bedankt voor de theorie en praktijklessen die me meer zelfvertrouwen gaven en me weer dol enthousiast hebben gemaakt voor motorrijden. Graag weer tot de volgende keer. Vriendelijke groet van http://www.paniek.nl Pieter Frijters

Op 22 mei heb ik (Jaco den Boer 4.000 km per jaar) een rijvaardigheidstraining gehad van instructeur Ramon Verweij (50 - 60.000 km per jaar). Ramon rijdt voor z'n professie veel motor en is een prettige en uiterst deskundige instructeur. Doordat ik de enige cursist was, kreeg ik maximale aandacht. Alle aspecten van het motorrijden passeerden de revue: korte bochten, lange bochten, noodstop, etc., maar vooral kijken, kijken, kijken en natuurlijk anticiperen. Ook de theorie van de "plaats van de motor op de weg" kwam uitgebreid aan de orde. De training duurde 9 uur, waarvan zo'n 7 uur op de motor. Aangezien je zo'n dag uiterst geconcentreerd rijdt was dit ook lang genoeg. Opvallend was dat het eerste uur op de motor de toon werd gezet: kijken is van levensbelang. Regelmatig onderbraken we de rit om de verkeerssituaties die we tegengekomen waren te analyseren. Dan zie je ook het nut van de cursus: alleen een instructeur kan zo kritisch naar je kijken en je rijstijl van commentaar voorzien. Collega-motorrijders zullen dit zelden doen. Als je voor de opbouwende kritiek van de instructeur openstaat, heeft een dergelijke cursus ook werkelijk nut. Het motorrijden is voor mij in ieder geval veiliger geworden en uiteindelijk is dat het belangrijkste. Bedankt Ramon voor de leerzame en gezellige dag en tot een volgend jaar. Jaco den Boer Nijkerk

12 mei een regiotraining VRO1 gevolgd onder leiding van Gertjan Poot. Startpunt in Sassenheim. In totaal waren er 3 deelnemers. Leuk en verstandig hoor zo'n klein groepje. Na eerst de theorie weer eens de revue hebben laten passeren zijn we aan de slag gegaan met oefeningen teneinde de motorbeheersing te vegroten. Je zult verstelt staan wat allemaal niet mogelijk is met je motor.. Goede en duidelijk uitleg van Gertjan!. Na de lunch zijn we gaan rijden. Tijdens de rit zijn we diverse malen gestopt waarbij Gertjan aangaf wat er bij elke individuele deelnemer verbetert moest worden. Veel aandacht is geschonken aan het kijken, de plaats op de weg en je weggedrag, remtechniek, uitwijk handelingen. en bochtentechniek. Mijn conclusie: Ik kan beter de mogelijkheden en onmogelijkheden van mijn motor inschatten, mijn remtechniek is verbeterd en het bochtenwerk is verbeterd. Deze training is een aanrader en zeker niet in de laatste plaats door de prettige en waardevolle begeleiding van de instructeur. Mijn tip: zorg dat je uitgerust bent want je krijgt je certificaat niet voor niks. Tot ziens - Jan van der Heijden Nieuwerkerk ad IJssel

Hoi ik ben Henri, ik heb op 8 mei 2004 een vro1 cursus gedaan bij Sjoert Stuyvenvolt. Het begon met de kennismaking, we waren met zijn vieren. Iedereen was op tijd daar, ongeveer rond de klok van achten. Na dat we wat theoretische info hadden gekregen zijn we begonnen met speciale verrichtingen. Dit viel best in het begin tegen, omdat je dit niet zo veel oefent. Na de verschillende handelingen zoals keren op de weg, remproeven, slalom en over een balk heen rijden gingen we naar een ander punt om eens te ondervinden wat de afstanden zijn als je een noodstop moet maken. Toen ik dit aan het doen was wist ik al snel waarom die 30 km zones zijn binnen de bebouwde kom. Als je hard rijdt, en je moet een keer snel stil staan binnen een paar meter als een kind de weg op loopt dan vergeet het maar, dit heb ik in ieder geval heel goed begrepen (en laten we eerlijk zijn het zal je eigen kind zijn). Maar ja ik ga weer verder, we zijn daarna gaan rijden om de bochten te oefenen. Ik kan voor me zelf zeggen dit viel aardig tegen toen de wat moeilijkere bochten kwamen. Mijn kijkwerk liet dan ook wel eens de wensen over waardoor ik soms wel eens hard met mijn neus op de feiten werd gedrukt. Na een goeie uitleg van Sjoerd ging het later al een stuk beter omdat ik toen er achter kwam wat ik fout deed. Ik ga dit dan nu ook veel oefenen zodat ik toch weer een stuk meer veiligheid voor me zelf kan waarborgen . Ik wil langs deze weg Sjoerd Stuyvenvolt nog eens hartelijk bedanken voor de goede info, maar ook voor de goede begeleiding en zorg die hij heeft toegepast om je toch weer een beetje meer bewust te maken hoe je met een motor veilig kan rijden en vooral hoe je in noodsituaties kan handelen. Het was dan ook al met al een grandioze dag, ik zou zeggen tot op de volgende cursus. groeten H. Philippen

Deze foto is gemaakt tijdens de remproef. Instructeur: Sjoerd (uit Helmond) ben zijn achternaam ff kwijt. Datum: 3 juni 2003 En nee, de zichtbare schade is van 3 dagen vóór VRO1 (plekje olie op parkeerplek - motor plat en kuip kapot). Heerlijke dag gehad met zijn allen! Veel geleerd en veel lol gehad! Helemaal Toppie! Hopelijk dit jaar door voor VRO2. Met vriendelijke groet, Leon Janssen St. Servaasstraat 20 6099 AD Beegden

Verslag circuitdag Zolder op 4 mei 2004 Circuitdag Zolder = vroeg op. Vroeg, in mijn geval 04.15 uur. Nog lekker donker. Auto de avond tevoren al ingeladen en motor op de trailer. Heen met de motor, geen probleem. De hele dag rijden, dat gaat ook nog, Maar daarna nog een keer met de motor naar huis, dat dus absoluut niet. Heb ik één keer gedaan en op de terugweg kreeg ik zelfs een beetje hekel aan het motorrijden en dat was nog nooit eerder gebeurt. Dus in alle vroegte op stap. Heb in tijden niet meer zulke lege wegen gezien, althans tot 06.00 uur. Precies 3 uur en 240 km later reed ik om 07.20 uur het circuit van Zolder op. Was niet de eerste want Johannes en Tineke stonden er al. Nog snel even de laatste details doorgesproken en daarna breefing van de instructeurs. De breefing is kort want iedereen weet wat er van hem wordt verwacht. Daarna stromen de cursisten binnen. Inschrijven, nummers plakken. Daarna nemen de instructeurs alle een groep cursisten onder hun hoede en vertellen de mannen en niet te vergeten de vrouwen wat de regels van het spel zijn. Vooral het geluid is belangrijk en dat zal later blijken. Iedere motor moet zijn voorzien van een transponder. Niet voor de tijdmeting, want het is een rijvaardigheidstraining (alhoewel sommige cursisten behoorlijke raceaspiraties hebben), maar voor het vaststellen van de identiteit van de onverlaten die de geluidsnorm van 95 dB overtreden. Tegenwoordig wordt dat automatisch gemeten en via de transponder staat de identiteit van de onverlaat onherroepelijk vast. Om 09.00 gaat de eerste groep van ongeveer 30 man het circuit op. Tempo is rustig, want eerst moet het circuit maar eens verkend worden. Een onverwachte bocht of een bocht die toch scherper is dan je dacht kun je beter tegenkomen met een wat lagere snelheid, dan met een knie aan de grond. Tijdens de eerste sessie wordt een paar keer gestopt om vragen te beantwoorden. Een van de dames vindt het allemaal te hard gaan en komt binnen. De volgende sessie krijgt ze privé-les. Alhoewel niet helemaal want achteraf blijken er nog 2 liefhebbers te zijn voor een echt langzame groep. Niks mis mee, want iedereen moet zijn eigen tempo kunnen rijden. Ook op het circuit. En bij de groepsindeling zoals wij die hanteren, waarbij de snelle jongens (sorry, geen dames in deze groep) op ander tijden rijden dan de mensen die het wat rustiger willen doen, is dit geen enkel probleem. Om 09.30 uur mogen de snelle rakkers de baan op. Ze zijn zo enthousiast dat ze in eerste instantie hun beurt niet kunnen afwachten en de baan al opgaan voordat de andere groep eraf is. Dit misverstand wordt meteen rechtgetrokken en daarna is het systeem voor iedereen duidelijk. En zo wisselen de groepen elkaar om het half uur af. Dit betekent dat elke cursist minimaal 3 uur circuittijd heeft. In de loop van de middag zie je de mannen/vrouwen toch wel moe worden. Logisch want 6 keer een half uur geconcentreerd rijden is echt vermoeiend. Rond 16.30 uur stoppen we. De meeste cursisten hebben meer dan genoeg gereden. Over het algemeen is iedereen tevreden. De A/B rijders hebben veel geleerd en de C-rijders hebben zich flink uitgeleefd. Een paar rijders hebben een uitstapje gemaakt in de grindbakken rondom de chicanes, maar gelukkig zonder schade voor rijder en/of motor. Helaas zijn er 3 rijders echt gevallen. Bij 2 bleef het bij schade aan de motor, maar één rijder moest worden afgevoerd per ambulance naar het ziekenhuis. En voor degenen die nu denken, zie je wel dat circuitrijden is toch gevaarlijk: Degene die gewond raakte reed op het moment dat hij viel niet op het circuit. Hij reed is de pits en wilde zijn banden opwarmen door slingerend te rijden (je ziet het Rossi ook wel eens doen, maar daar staat iets meer op het spel). Hij reed met een lage snelheid (10 km/uur) maar slingerde zo enthousiast, dat hij de macht over het stuur kwijt raakte. Hij viel daarbij letterlijk van de motor en kwam ongelukkig op zijn heup terecht, die daar niet tegen kon en brak (althans dat was het laatste bericht uit het ziekenhuis). Zo zie je maar hoe raar het kan lopen. Ruim 60 man rijdt de hele dag op het circuit in de rondte en er gebeurt eigenlijk niets. En iemand wil even de banden opwarmen en eindigt in het ziekenhuis. Ondanks het bovenstaande toch een geslaagde dag. Iedereen die mee had gedaan kreeg een mooi certificaat. Rond 17.00 uur weer richting huis (boven Alkmaar). Beetje druk op de weg. Met de motor rijd je er tussendoor, maar met de auto met trailer lukt dat iets minder. Daarom een uurtje langer onderweg en rond 21.00 uur weer thuis. Een dag zoals deze is beslist voor herhaling vatbaar en dat zal volgend jaar ook wel gebeuren. John Bruins Coördinator Circuit en Bergtrainingen LCVM